Coward

Das einfache Wortspiel wäre zu sagen, dass Coward ein mutiger Film über Homosexualität im Krieg ist. Der naheliegende Vergleich wäre, Lukas Dhonts Großer Krieg-Film mit Los Javis' La bola negra zu vergleichen, letzterer spielt im Spanischen Bürgerkrieg, da beide dasselbe Hauptthema behandeln. Zufälligerweise basieren beide auch stark auf der Theaterwelt, sodass es der leichte Showdown war, den viele von uns zwischen den beiden konkurrierenden Filmen beim Festival de Cannes ziehen. Aber der Hauptunterschied ist ganz klar: Coward ist eine einfachere, direktere Geschichte, die den Fokus, den Rhythmus und die Wirkung der Handlungsstränge eines einzigen, klar definierten Bogens gegenüber der poetischen Raffinesse der drei verflochtenen Erzählungen des anderen Films bevorzugt.

Daher wirkt Coward auch wie ein gut getakteter Film, viel leichter und unterhaltsamer anzuschauen, ohne Füllmaterial oder komplexe Anmaßungen. Das gesagt, hatte ich das Gefühl, dass mein einziger Kritikpunkt an der gesamten Struktur ist, dass der Film nicht auf einem Höhepunkt endet, sondern gegen Ende verwässert, wenn er dir bereits seine besten Momente geliefert hat.

Coward Filmrezension bei Gamereactor.

Eine interessante kontextuelle Zutat ist, dass wir nicht von den späten 30ern oder 40ern sprechen, wie es meistens anderswo der Fall ist. Dies ist der Große Krieg, während wir einer Gruppe unterstützender belgischer Soldaten an der Front folgen. Eine Coming-out-Geschichte ein paar Jahrzehnte früher im Jahrhundert zu rahmen, wirkt frisch und fast nie erzählt. Und die Tatsache, dass sie Unterstützung bieten (Munition tragen, verwundete oder tote Körper bergen, als Backup dienen, Gefangene versorgen... oder in ihre Suppe pinkeln) macht das auch zu einem ganz anderen Kriegsfilm.

Für mich waren die kraftvolleren Momente jedoch nicht unbedingt mit der wachsenden Romanze zwischen Emmanuel Macchias Pierre und Valentin Campagnes Francis verbunden. Der Film hat es geschafft, mich ein wenig mehr zu bewegen, als die größere Gruppe junger Männer zusammen singt, um sich vor den Schrecken zu stärken. Der Film beginnt sofort mit einem dieser Songs, und Dhont trifft einen später absichtlich ein paar Mal mit diesem Kerngerät, indem er mit den Nahaufnahmen unter den Mengen Meisterschaft zeigt. Und neben den Gesängen der Jungs gibt es ein denkwürdiges Theaterlied, bei dem die Bomben als Hintergrundmusik fallen.

Tatsächlich ist Coward ein wunderschöner Film, den man durch und durch ansehen kann. Ich schätze den klugen Farbeinsatz, der auf wärmere Töne und Orangetöne setzt, um die menschlichen Verbindungen zu betonen, aber immer auf subtile Weise, während er zudem kältere, eindrucksvolle Graben-Sequenzen liefert.

Eine weitere interessante Tatsache ist, wie sich die Schauspieler und ihre Figuren im Film auf verschiedene Weise weiterentwickeln. Es scheint, dass Macchias Pierre, der "große Rookie" Pierre, unser fast stummer Protagonist ist und sein wird, während er in verschiedenen Situationen seine Sexualität, Feigheit und Tapferkeit entdeckt. Campagnes Francis gewinnt jedoch immer mehr an Präsenz und Bedeutung, von einer klaren Zielsetzung anfangs über das Übernehmen der Rolle seines Kollegen und die eigentliche Protagonistin hier, wodurch die Grenzen dessen, wer die Hauptrolle hat, verwischt. Seine Figur beginnt selbstbewusst, vorwärts, als Gegengewicht zu Pierres Zögern, aber ohne die Wendungen zu verraten, wird sie mit der Zeit auch vorsichtiger und vernünftiger. Hier gibt es ein bisschen Quijote- und Sancho-Spiel, das für mich klar herausfiel.

Diese Techniken funktionieren gut, weil das Drehbuch gut ist und der sorgfältige Dialog alle Figuren glaubwürdiger macht, aber auch dank des bereits erwähnten Tempos und vor allem der herausragenden Leistungen dieser beiden Schauspieler. Die Dualität des Themas Feigheit und Tapferkeit wird aus verschiedenen Blickwinkeln erforscht, und sagen wir mal, dass Pierres Verratsmoment und Francis' angespannte Pantomimenszene mir noch lange im Gedächtnis bleiben werden.

"Wir tanzen, während sie sterben"

• Guineas winner fights hard for feature race success

• Sussex Stakes at Glorious Goodwood next stop for winner

Five races and two Group Ones into his career, Bow Echo remains unbeaten – just. He had only a short-head to spare over Gstaad at the line in the St James’s Palace Stakes, having briefly looked likely to canter to victory passing the two-pole, but it was enough to secure a first Royal Ascot Group One for both George Boughey, Bow Echo’s trainer, and his 20-year-old rider, Billy Loughnane, whose best season yet just keeps getting better.

On the face of it, perhaps, this was a slightly scrambled success, given Bow Echo’s winning margin of nearly three lengths over Gstaad in the 2,000 Guineas at Newmarket last month, and the apparent ease with which it was achieved. But Ascot is a very different track, with a sterner climb to the finish, and Bow Echo is hardly the first colt to find that it has different demands.

De makkelijke woordspeling zou zijn om te zeggen dat Coward een moedige film is over homoseksualiteit in oorlogstijd. De voor de hand liggende vergelijking zou zijn om Lukas Dhonts Grote Oorlog-film te vergelijken met Los Javis' La bola negra, die zich afspeelt in de Spaanse Burgeroorlog, aangezien beide over hetzelfde hoofdthema gaan. Toevallig zijn beide ook sterk gebaseerd op de theaterwereld, dus het was de makkelijke confrontatie die velen van ons tussen de twee concurrerende films op het Festival de Cannes trekken. Maar het belangrijkste verschil is duidelijk: Coward is een eenvoudiger, directer verhaal dat de focus, het ritme en de impact van de verhaallijnen van één enkele, duidelijk gedefinieerde boog verkiest, boven de poëtische verfijning van de drie verweven verhalen van de andere film.

Als zodanig komt Coward ook over als een goed getimede film, veel makkelijker en leuker om te kijken, zonder opvulling of complexe pretenties. Dat gezegd hebbende, vond ik dat, als mijn enige kritiek op de hele structuur, de film niet op een hoogtepunt eindigt, maar tegen het einde verwatert, terwijl hij je al zijn beste momenten had gegeven.

Coward filmrecensie op Gamereactor.

Een interessant contextueel ingrediënt is dat we het niet hebben over de late jaren dertig of veertig, zoals elders meestal het geval is. Dit is de Grote Oorlog, terwijl we een groep ondersteunende Belgische soldaten aan het front volgen. Een coming-out verhaal een paar decennia eerder in de eeuw kaderen voelt fris en bijna nooit verteld. En het feit dat ze ondersteuning bieden (munitie dragen, gewonde of dode lichamen ophalen, als backup dienen, gevangenen voeden... of in hun soep plassen) maakt dit ook een heel andere oorlogsfilm.

Voor mij waren de krachtigere momenten echter niet per se verbonden aan de groeiende romance tussen Emmanuel Macchia's Pierre en Valentin Campagne's Francis. De film wist me iets meer te raken wanneer de grotere groep jonge jongens samen zingt als een manier om zichzelf kracht te geven vóór de verschrikkingen. De film begint meteen met een van deze nummers, en Dhont raakt je later bewust een paar keer met dit kernmiddel, waarbij hij meesterschap toont met de close-shots tussen de menigte. En naast de gezangen van de jongens is er een gedenkwaardig theaterlied met de vallende bommen als achtergrondmuziek.

Sterker nog, Coward is een prachtige film om van begin tot einde te bekijken. Ik waardeer het slimme gebruik van kleuren, waarbij hij inzet op warmere tinten en oranjetinten om de menselijke connecties te benadrukken, maar altijd op een subtiele manier, terwijl het ook koudere, indrukwekkende loopgraven levert.

Een ander interessant feit is hoe de acteurs en hun personages zich gedurende de film op verschillende manieren ontwikkelen. Het lijkt erop dat Macchia's Pierre, de "lange rookie" Pierre, onze bijna-zwijgzame hoofdpersoon is en zal zijn, terwijl hij zijn seksualiteit, lafheid en moed ontdekt in verschillende situaties. Toch groeit Campagnes Francis steeds meer in aanwezigheid en belang, van een duidelijke doelverklaring in het begin, tot het opeten van de rol van zijn collega en het worden van de echte protagonist hier, waardoor de grenzen van wie de hoofdrol heeft vervaagt. Zijn personage begint zelfverzekerd, direct, als tegenwicht voor Pierre's aarzeling, maar zonder de wendingen te verklappen, laten we zeggen dat het ook verstandiger en redelijker wordt met de tijd. Er zit hier een stukje Quichot & Sancho-spel in dat voor mij duidelijk opviel.

Die technieken werken goed omdat het schrijfwerk goed is, met zorgvuldige dialogen waardoor alle personages nog geloofwaardiger worden, maar ook dankzij het eerder genoemde tempo en, bovenal, de uitstekende prestaties van deze twee acteurs. De dualiteit van lafheid/moed wordt vanuit verschillende invalshoeken onderzocht, en laten we zeggen dat Pierre's verraadmoment en Francis' gespannen mimesequentie me nog lang zullen bijblijven.

"We dansen terwijl zij sterven"

Nå er det offisielt: Serena Williams og Venus Williams er tilbake. Det legendariske dobbelparet, som sammen har vunnet 14 Grand Slam-titler i dobbel, har fått et wildcard til Wimbledon 2026, noe som gjør at de spiller sammen for første gang siden US Open 2022. Søstrene vant damedobbel på Wimbledon seks ganger, første gang i 2000 og sjette gang i 2016.

For fire år siden trakk den yngre søsteren, Serena Williams, nå 44 år gammel, seg tilbake fra tennisen, etter å ha vunnet 23 Grand Slam-titler i singel (inkludert syv på Wimbledon). Men forrige uke gjorde Serena Williams en etterlengtet comeback ved Queen’s Club Championships, hvor hun spilte sammen med den kanadiske spilleren Victoria Mboko (19 år). Dessverre, etter å ha vunnet sin første kamp og slått turneringens tredje seedede par, pådro Mboko seg en alvorlig kneskade som vil holde henne borte fra banen i flere måneder.

For Serena Williams var det en positiv (og seiersrik, om enn kortvarig) opplevelse, og hun er tilbake allerede snart, når damedoubleturneringen i Wimbledon starter rundt 29. juni. Før det skal Serena spille en dobbelkamp i Berlin sammen med Karolina Muchova.

https://x.com/Wimbledon/status/2066827500135551093

Venus Williams har hatt perioder uten aktivitet, men er fortsatt en aktiv spiller som 45-åring (hun kom tilbake i juli 2025 etter 16 måneders pause), og er nå rangert som nr. 119 i verden i dobbel, etter å ha nådd kvartfinalen i US Open sammen med Leylah Fernández.

Neymar ble i siste øyeblikk tatt med på Carlo Ancelottis troppsliste til VM, og en uke senere ble han skadet igjen, noe som skapte tvil om han ville bli erstattet i siste øyeblikk av en annen spiller på Brasils foreløpige liste. Det skjedde til slutt ikke, og Brasil har allerede spilt sin første kamp i VM, som endte 1–1 mot Marokko. Men Neymar var ikke med.

Faktisk har Neymar ifølge GeGlobo ikke gjennomført noen fysisk trening frem til nå, tirsdag 16. juni, og det er usannsynlig at han vil spille i de to andre kampene i gruppespillet. Det brasilianske mediet avslører at Brasils nummer 10 trente på banen for første gang siden landslaget ankom New Jersey i USA foran VM, hvor han gjennomførte noen øvelser og sparket litt på ballen, men uten å delta i taktiske øvelser.

https://x.com/liberta___depre/status/2066921498225311841

Ifølge GeGlobo har CBF (det brasilianske fotballforbundet) bak kulissene understreket at Neymar ikke bare behandler skaden sin, men også trener fysisk innenfor de begrensningene som leggskaden pålegger ham, og at man fokuserer på at han ikke skal miste for mye muskelform, med vekt på kondisjonstrening.

Hva blir neste steg for Brasil i VM 2026:

• Brasil mot Haiti: Lørdag 20. juni, kl. 02:30 CEST, kl. 01:30 BST


• Skottland mot Brasil: Torsdag 25. juni, kl. 00:00 CEST, 23:00 BST (onsdag kveld)